دموکراسی و هنر


   ۲۰/۰۹/۱۳۹۶    124 بازديد    بدون دیدگاه
دموکراسی و هنر

دموکراسی و هنر

مجموعه مقالاتی است از نویسنده‌های مختلف امریکا در مورد رابطه هنر (ادبیات، معماری، موسیقی، مد و سینما) با دموکراسی. در این کتاب سعی می‌شود به پرسش‌هایی مانند؛ آیا دموکراسی به هنر کمک می‌کند؟ آیا هنر دمکراتیک است؟ آیا هنر می‌تواند به دموکراسی کمک کند؟ و…

برخی از جمله‌های کتاب

– به گفته یهوشوا، رمان دموکراتیک‌ترین شکل ادبی است: رمان از حیث ساختار باز است، چشم‌اندازه و صداهای چندگانه را به کار می‌گیرد، به امور معمولی می‌پردازد، به مخاطب فرصت اندیشیدن می‌دهد، فرآیند آفرینش خود را بی‌پرده آشکار می‌کند، و آغوش خود را بر مواد غیرداستانی که اقتدار پدیدآورنده را کاهش می‌دهد می‌گشاید. اما با همه این واقعیت‌ها، بزرگ‌ترین رمان‌ها در روزگار غیردموکراتیک نوشته شده‌اند. (ص ۱۷)

– به قول منکن «از هر سه نفر امریکایی یک نفر خود را وقف آن می‌کند که معمولا به زور، دیگر هم میهنان خود را اصلاح کندو به مرتبه‌ای برساند. این توهم مسیحایی بیماری ملی ما است.»‌ (ص ۳۵)

– با وادار کردن بیان هنری به تبدیل شدن به کانال هدایت عدالت اجتماعی و فرصت‌های برابر، به جای دست‌یافتن به این هدف‌ها از طریق نظام سیاسی، هنرمندان خود را از مرحله پرت و سیاستمداران خود را تبرئه می‌کنیم. ظاهرا در امریکا سنت بر آن است که مسئله را درست تحلیل کنیم و راه‌حل‌های غلط برای آن بیابیم. (ص ۴۶)

– اساسا در سینما دو نوع سانسور وجود دارد: یکی آن است که از سوی مقاماتی چون دولت و کلیسا اعمال می‌شود و یکی سانسوری است که گیشه‌ها (یعنی مشتریان پردازنده‌ی  پول بلیب ) اعمال می‌کنند. از این دو نوع سانسور اولی کم‌آزارتر است و حتی گاهی سودمند هم هست. دیده‌ام که در کشورهای تمامیت‌خواه فیلم‌سازان چگونه نبوغ خود را در ابلاغ پیام خود به کار می‌گیرند. (ص ۵۴)

– تحقیقی که در مورد استفاده از رسانه انجام گرفته است، به طور کاملا جامع نشان می‌دهد که مردم علاقه‌ای به کنش و واکنش پیچیده ندارندو بازیافت اطلاعات عمیق ندارند. اکثریت- یعنی توده تماشاگر- از رسانه الکترونیکی تقریبا همان چیزی را  می‌خواهند که پیوسته از رسانه‌های چاپی می‌خواسته‌اند: برنامه‌های مورد علاقه عمومی و به خصوص، سرگرمی. (ص ۲۷۱)

– هنگامی که شهروندان با وسایل ارتباطی برانگیخته می‌شوند، از هر سیستم ارتباطی که در دسترسشان باشد استفاده کنند. اما یک سیستم جدید نمی‌تواند به تنهایی شهروندان را برانگیزد. نویمن به این نتیجه می‌رسد که عامل اصلی بیش از آنکه نیروی پیش‌راننده‌ی رسانه‌های جدید باشد، نیروی کشش فرهنگ‌های سیاسی است که ممکن است این فناوری‌ها را به کار گیرد. (ص ۲۷۱)

– پسامدرنیسم اولین شکل هنری است که اندیشه تاریخی بودن بنیادی همه‌ی هنرها را می‌پذیرد. هیچ اصل زیبایی‌شناسی نیست که اصیل یا جهانی باشد. همه‌ی اصول، زمانمند و از نظر فرهنگی محدودند. از این نظر، می‌توان پسامدرنیسم را چنین توصیف کرد: تاریخ باوری تعالی یافته به سطح یک اصلِ زیبایی شناختی. (ص ۲۹۰)

مشخصات کتاب

عنوان: دموکراسی و هنر

تدوین: آرتور ملرز، جری واین برگر، ریچادر زینمان

ترجمه: گروه ترجمه شیراز زیر نظر شاهپور جورکش

نشر: چشمه

چاپ سوم

قیمت ۳۱۰۰۰ تومان

۳۶۷ صفحه


پ.ن: به جز دو سه تا مقاله بقیه مقاله‌ها چندان برایم جذاب نبود. بحث‌هایشان گاهی تخصصی می‌شد و پر از ارجاعت به آثار و آدم‌هایی که شناختی نسبت بهشان نداشتم. تمرکز اتفاقات هم بیشتر روی هنر و دموکراسی در امریکا بود.

پ.ن.ن: کتاب را از کتاب‌فروشی خانه‌هنرمندان خریدم، موضوع بین‌رشته‌ایش برایم جذاب بود. با توجه به قیمتش دودل بودم که بخرم یا نه، چند صفحه‌ای که خواندم خوشم آمد، اما از همان بخشِ دو سه تا مقاله خوبش بود!

درباره نویسنده ()

سال 89-90 توی خیابان ادوارد براون کتاب‌فروش بودم. بعدش توی مجله‌ی «خط‌خطی» و بعضی روزنامه‌ها طنز می‌نوشتم. سال 94 کتابم منتشر شد «کتاب‌فروش خیابان ادوارد براون» از حدود سال 82 وبلاگ نویس بودم. سه چهار باری از بلاگ‌های مختلف مهاجرت کردم و حالا صفحه‌ی شخصی خودم را درست کرده‌ام. بیشتر در مورد کتاب‌هایی که خوانده‌ام می‌نویسم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *